Persoonlijke groei

Persoonlijke groei

Zo nu en dan kan er opeens een moment zijn van helderheid - waarschijnlijk aangeraakt door een nare of pijnlijke gebeurtenis in je leven - waarin je jezelf beziet van een afstandje en je weet dat het tijd is om op te komen voor jezelf. Genoeg geleefd zoals anderen het je (willen) voorschrijven. Genoeg van jezelf weggegeven en weggemoffeld. Genoeg in angst geleefd voor de oordelen van anderen, na zovele jaren zwoegen om alles zo goed mogelijk te doen: een baan vinden en behouden die zekerheden biedt, werken aan je relatie, de kinderen bewust en oprecht opvoeden, er een mooi leven van maken samen...  De wensen en doelen waaraan je moet voldoen stapelen zich op: een goede medewerker, goede partner, goede ouder, goede sporter, goed mens zijn, etc.  En je houdt stug vol, want je geest denkt dat je elke keer beloond wordt omdat je het zo goed gedaan hebt. Worstelen, hard je best doen, overleven en vechten voor een betere situatie, lijkt de beste optie. En heel soms krijg je waar je recht op vind te hebben. Maar de offers zijn groot. En je knokt totdat er dat ene moment komt waarin alles wordt lamgelegd. Dat kan door lichamelijke beperkingen (bv. burnout) of emotionele blokkades (bv. depressie). Er is geen vooruit en geen achteruit meer. Tijd voor bezinning, een set andere gewoonten die je niet telkens naar de grens brengen. De grens van de ontkenning en afwijzing van wat er nú in je leeft. We zouden dit best een groeistuip kunnen noemen. De situatie vraagt van ons dat we veranderen. Dat we onze blik nu eens richten op onszelf in plaats van op wat anderen doen, vinden, hebben. Vanuit helderheid en mildheid kijken naar onze gewoonten: zelfonderzoek. Onszelf en anderen leren accepteren in plaats van continu te willen veranderen - want onderzoek maar eens hoe vaak je dat wilt. Vertrouwen op de kwaliteiten waarover we al beschikken, in plaats van ze wat schuchter te bagatelliseren. Durven benoemen naar de ander wat er zich in je binnenwereld afspeelt - als je daar al bewust van bent. Stoppen met denken óver en tijd nemen om te voelen hoe iets voor je is. Je creativiteit krijgt vorm. Niet enkel de schaduw van jezelf is slechts nog zichtbaar. Je gehele wezen straalt in zijn of haar totaliteit. Je wordt een levende lichtbron.